23Σεπτέμβριος2017

ΧΑΤΖΗΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
03 Ιουλίου 2015

ΌΧΙ | Καλύτερα ένα άθλιο τέλος, από μια αθλιότητα δίχως τέλος

γράφει ο Θανάσης Αλαμπάσης | Η ελληνική χρεοκοπία δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά η αιτία της μη λειτουργίας των θεσμών τα τελευταία πενήντα τουλάχιστον χρόνια. Η Ελλάδα είναι κράτος αποτυχημένο (failed state) που, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, μόνο με την Ουκρανία μπορεί να συγκριθεί. Η φρικτή δυσωδία της σήψης που αναδύουν οι ημιθανείς από την κραιπάλη της άσωτης διαχείρισης θεσμοί, έγινε στα χρόνια της χρεοκοπίας αφόρητη.

Αντί οι θεσμικοί πυλώνες της λειτουργίας του κράτους να στυλώσουν τα πόδια και αρνούμενοι να αποδεχθούν τις παθογένειες του παρελθόντος να σηκώσουν το βαρύ φορτίο της ανοικοδόμησης της λεηλατημένης Ελλάδας, παραδόθηκαν στα αμαρτωλά πάθη του παρελθόντος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έδειξαν στον ελληνικό λαό το πιο αυταρχικό τους πρόσωπο.

Μέσα στην παραζάλη της πτώσης και της καθολικής απονομιμοποίησης των θεσμών, επικράτησε η κουλτούρα της ατιμωρησίας. Επικράτησε η νοοτροπία ενός αισχρού παρακράτους, που καταδυναστεύει τον ελληνικό λαό για πάνω από μισό αιώνα. Ενός παρακράτους που έπνιξε κάθε δημιουργική φωνή, στο λασπώδη βούρκο της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς. Η πικρή εμπειρία της μεταπολίτευσης έδειξε ότι οι "έλληνες" ούτε να κυβερνήσουν Έλληνες μπορούν, ούτε να κυβερνηθούν από "έλληνες" γίνεται. Πολιτική , οικονομική , θρησκευτική και δικαστική "ελίτ" αμάρτησαν βαριά.

Το ελληνικό χρέος

Με βάση ανακοίνωση του ΔΝΤ του Μαίου 2010, το 75% των ετήσιων δαπανών του ελληνικού κράτους καλύπτει μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις. Μέσα σε 3 δεκαετίες οι δημόσιοι υπάλληλοι τριπλασιάστηκαν, ενώ όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα έμειναν οι μισοί. Στην ανέμελη πενταετία 2004-2009, οι πρωτογενείς δαπάνες του κράτους εκτοξεύτηκαν από τα 30,4 δις στα 57,9. Μέσα σε μια δεκαετία, τη μοιραία δεκαετία του 2000, οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις διπλασιάστηκαν. Το κόστος του κράτους, από 43% περίπου του ΑΕΠ, ανέβηκε στο 55%... Ακόμη και σήμερα, το 32% των δημόσιων υπαλλήλων βγαίνει στη σύνταξη σε ηλικία μικρότερη των 55 ετών, ύστερα από 5 χρόνια Μνημόνια. Η μέση σύνταξη που παίρνουν αυτοί οι «γέροντες» είναι 1.177 ευρώ. 46% υψηλότερη από τη μέση σύνταξη που λαμβάνουν οι άνω των 70, που είναι 808 ευρώ. Ξοδεύουμε 125 εκατ. ευρώ τον μήνα (!) για συντάξεις 50άρηδων. Είμαστε η μόνη χώρα της Ε.Ε. που δαπανά το 17,5% του ΑΕΠ της σε συντάξεις, όταν η δεύτερη μετά από μας δίνει το 13,5%.

Τη δεκαετία της μεγάλης λεηλασίας του ’80 από τον Πατερούλη του ελληνικού Σοβιέτ και ιδρυτή του Πα.ΣΟΚ, έλαβαν χώρα στην Ελλάδα 4.471 απεργίες, δηλαδή σχεδόν δύο κάθε εργάσιμη ημέρα. Για δέκα χρόνια 7,3 εκατομμύρια Έλληνες έλαβαν μέρος σ’ αυτές τις απεργίες, και σχεδόν από 92 εκατομμύρια εργατοώρες χάθηκαν εξαιτίας τους.

Και έπεται συνέχεια λεηλασίας, ως εξής:
Από το 1981 έως και το 2012, η Ελλάδα είχε καθαρές κοινοτικές εισροές από τα διάφορα Ταμεία της Ένωσης περί τα 216 δισ. ευρώ – ποσό που κατά μέσον όρο και διαχρονικά αντιπροσωπεύει το 4,5% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος της. Την ίδια περίοδο, η χώρα εισέπραξε 3,6 δισ. ευρώ από δύο σταθεροποιητικά δάνεια που ποτέ δεν τίμησε και άρα δεν ολοκλήρωσε, ενώ η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έδωσε 11,8 δισ. ευρώ επενδυτικά δάνεια σχεδόν μηδενικού επιτοκίου, τα οποία ουδείς γνωρίζει πώς χρησιμοποιήθηκαν και πού. Εικάζεται ότι ένα μέρος πήγε σε έργα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.... Αν στα πιο πάνω νούμερα προσθέσουμε και τα 240 δισ. ευρώ καθαρό δανεισμό που εισέρρευσε στη χώρα την περίοδο 1981-2008, τότε αντιλαμβανόμαστε και τις πραγματικές διαστάσεις της λεηλασίας που έφερε τη χρεοκοπία.

Η λεηλασία ολοκληρώνεται με τα στοιχεία του Der Spiegel, σύμφωνα με τα οποία οι ελληνικές καταθέσεις στην Ελβετία υπολογίζονται σε 600 δισ ευρώ (200 σύμφωνα με το γαλλικό ARTE).
Τέλος, την ανάσα κόβουν - σε σύγκριση με τα άλλα δυτικά κράτη - οι δείκτες των υπερβολικών “κοινωνικών” προγραμμάτων δαπανών σε πλήρη αναντιστοιχία με τα φορολογικά έσοδα του ελληνικού κράτους, που αποδεικνύει το όργιο της λεηλασίας των δημοσιονομικών που προηγήθηκε της χρεοκοπίας.

Πα.ΣΟΚ , ν.δ και χρέος

Ο πολιτικός αμοραλισμός που εισήγαγε ο ιδρυτής του πα.ΣΟΚ και εν συνεχεία υιοθετήθηκε από το σύνολο των δυνάμεων του ελληνικού πολιτικού φάσματος, ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για την ελληνική χρεοκοπία, τόσο την οικονομική όσο και (πρωτίστως) την ηθική. Ο "παπανδρεισμος" δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πολιτική υποκουλτούρα που μόλυνε θανάσιμα το ελληνικό πολιτικό σύστημα και την κοινωνία ολόκληρη. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του λαού συμμετείχε στο πάρτυ, κάνοντας τρόπο ζωής το βαρύτατο αμάρτημα του "Πατερούλη" του έθνους. 10 εκατομμύρια λαός κίνησε ιδιωτικά και δημόσια δάνεια κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Τα φάγαμε όλοι μαζί?

Υπάρχει συνευθύνη των πολιτών όπως υποστηρίζει ένας εκ των πρωταίτιων του ελληνικού δράματος? Όπως στις οικογένειες υπεύθυνοι για τη λήψη των αποφάσεων είναι οι γονείς (ως οι τεχνοκράτες της οικογένειας), έτσι και στα κράτη υπεύθυνες για τη λήψη των αποφάσεων είναι οι κυβερνήσεις. Όπως στις οικογένειες, που τα παιδιά το μόνο που ξέρουν είναι να ζητούν, έτσι και στις χώρες • οι πολίτες ζητάνε να πάρουν από τις κυβερνήσεις τους όσα περισσότερα μπορούν. Συνεπώς οι πολίτες έχουν την ηθική ευθύνη, που, συνήθως, είναι ανάλογη της μόρφωσης που διαθέτουν. Την ηθική και (πρωτίστως) τη νομική ευθύνη έχουν τα πρόσωπα που άσκησαν διακυβέρνηση. Η ηθική επανεκκίνηση της ελληνικής κοινωνίας απαιτούσε ένα θριαμβευτικό come back της νομιμότητας. Ένα ευεργετικό ΣΟΚ νομιμότητας. Μια παταγώδη κατάρρευση στη συνείδηση του λαού, του δόγματος ότι, στην Ελλάδα οι νόμοι φτιάχνονται για να παραβιάζονται... Αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνο με έναν τρόπο: αν δικαζόταν η πολιτική και οικονομική "ελίτ" της χώρας. 1.000 πρόσωπα του συστήματος Πα.ΣΟΚ και ν.δ έπρεπε να οδηγηθούν σε δίκη και να τους επιβληθούν συνεπή ισόβια.

Κούρεμα του ελληνικού χρέους

α) Ανήκω σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο. Ότι στο ύψος του 180% του ΑΕΠ που διαμορφώνεται σήμερα, δεν μπορεί να πληρωθεί. Ότι τα δάνεια ύψους 245 δισ που δόθηκαν για τη σωτηρία δήθεν της χώρας, στην πραγματικότητα δόθηκαν για τη διάσωση των γερμανικών και των γαλλικών τραπεζών, στη λογική “σβήσω τη φωτιά που καίει το γείτονα για να σώσω το σπίτι μου".

β) Έχουμε βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο της οικονομίας μας ώστε να δικαιούμαστε κούρεμα του χρέους? Μήπως ζητάμε κούρεμα για να επιστρέψουμε στις παλαιοκομματικές πρακτικές που διέλυσαν τους θεσμούς και κατήντησαν την Ελλάδα ένα παρασιτικό - αποτυχημένο κράτος? Για να πείσεις τον δανειστή να σου κουρέψει το χρέος πρέπει να τον πείσεις ότι το υπόλοιπο που θα μείνει, κάπου – κάπως - κάποτε θα του το πληρώσεις… Όμως στην κατάσταση που βρίσκονται οι θεσμοί και η παραγωγική βάση της χώρας, και να μηδενιστεί σήμερα το χρέος, σε πέντε χρόνια πάλι κούρεμα θα ζητάμε… Η χώρα δεν παράγει τίποτα εκτός από ελλείμματα. Υπό τις συνθήκες αυτές, οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης για αύξηση μισθών και συντάξεων, προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, αποκατάσταση επικουρικών, επαναφορά δώρων Χριστουγέννων κλπ, δημιουργούν εύλογες απορίες: Με τι λεφτά? Ή μάλλον, με ποιανού τα λεφτά? Με τα λεφτά της λεηλατημένης ιδιωτικής οικονομίας? Για όσο το ελληνικό κράτος είναι αποτυχημένο, η πολιτική ανυπακοή στην παρασιτική χρηματοδότησή του είναι ανθρώπινο δικαίωμα που η επόμενη αναθεωρητική βουλή οφείλει να κατοχυρώσει (και) συνταγματικά.

γ) Αναφορικά με τον ηθικό κίνδυνο μιας διάσκεψης ανάλογης με εκείνης του Λονδίνου το 1953 για το γερμανικό χρέος, την οποια, αν δεν κάνω λάθος οι σκληρές δυνάμεις της Αριστεράς είχαν απορρίψει, λεκτέο ότι , α) η Γερμανία ήταν ισοπεδωμένη από άκρη σ’ άκρη, β) αντιμετώπιζε ανθρωπιστική κρίση από ένα κύμα 15 εκατομμυρίων πολιτικών και οικονομικών προσφύγων από το ανατολικό τμήμα της χώρας, γ) το μεταπολεμικό γερμανικό παραγωγικό μοντέλο ήταν βιώσιμο και μπόρεσε να πείσει για την ανοικοδόμηση της χώρας και την αποπληρωμή των οφειλόμενων δανείων που δεν διαγράφηκαν. Για τα εγκλήματα δε του ναζισμού, η Γερμανία τιμωρήθηκε - και τιμωρήθηκε σκληρά.

Αντίθετα, η Ελλάδα λεηλατήθηκε από έναν στενό κύκλο προσώπων της μεταπολίτευσης που σύμφωνα με το Der Spiegel διατηρεί στην Ελβετία καταθέσεις – μαμούθ ύψους 600 δισεκ ευρώ (200 δισ. σύμφωνα με το γαλλικό ARTE). Από τις χρηματιστηριακές μόνο πράξεις της περιόδου 1995-1999 κλάπηκαν σύμφωνα με τον πρώην εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ Χρήστο Μαγκούφη “33 τρισ δραχμές εκ των οποίων τα 22 τρισ, σημερινής αξίας 65 δισ Ευρώ που έφυγαν στο εξωτερικό”, στη λίστα Λαγκάρντ περιλαμβάνονται γνωστά ονόματα από την οικονομική και πολίτικη “ελίτ” της χώρας, η «λίστα Νικολούδη» εμφανίζει τους έλληνες δημάρχους ως πρωταθλητές του μαύρου χρήματος, 300 έλληνες έχουν εν μέσω κρίσης τοποθετήσει ένα δισ. ευρώ στην κτηματαγορά του Λονδίνου, ενώ 1.500 μεγαλύτεροι οφειλέτες του Δημοσίου οφείλουν το απίστευτο ποσό των 15 δισ. Ευρώ σε βεβαιωμένες οφειλές στο δημόσιο και αλλά τόσα στα ασφαλιστικά ταμεία.

Μπαίνει εδώ το ερώτημα, αν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ένα κούρεμα χρέους και ταυτόχρονα ένα πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων ή ένα πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης με χρήμα που θα έκοβε η ΕΚΤ και θα μοίραζε στις ελληνικές κυβερνήσεις (...), όταν οι παρ ολίγον πρόεδροι του Πα.ΣΟΚ κ της ν.δ (που ήταν εν αναμονή πρωθυπουργοί), ο πρώτος είναι στη φυλακή και ο δεύτερος συνελήφθη με την κατηγορία της πλαστογράφησης των πινακίδων κυκλοφορίας του αυτοκινήτου του για να αποφύγει την καταβολή τελών κυκλοφορίας ύψους 500 ευρώ...
Όπως έχω ξαναπεί, οι δανειστές δεν πρόκειται να δεχτούν μείωση του χρέους αν δεν πειστούν ότι οι έλληνες έχουμε όραμα. Αν δεν πειστούν ότι οι παλαιοκομματικές πρακτικές αποτελούν παρελθόν. Αν δεν πειστούν ότι κάτι νέο γεννιέται στην Ελλάδα. Ότι οι έλληνες έχουμε το δικό μας όραμα. Όραμα για το οποίο δεν ζητάμε, αλλά απαιτούμε το σεβασμό των εταίρων και δανειστών μας.

5 χρόνια Μνημόνια

Μνημόνια εφαρμόστηκαν παντού. Πουθενά όμως τα μνημόνια δεν εξελίχθηκαν σε ανθρωπιστική κρίση. Πουθενά δεν κινδύνευσε η Δημοκρατία. Πουθενά δεν καταλυθηκε το Σύνταγμα. Πουθενά η απόκλιση από το δημοκρατικό ευρωπαϊκό ιδεώδες δεν ήταν αυτής της έντασης έκτασης και διάρκειας.

Τίθεται λοιπόν επιτακτικά το ερώτημα: τι συμβαίνει στην Ελλάδα? Τιμωρούν οι κεντροευρωπαικες ελίτ τους έλληνες συλλογικά, λόγω της εγκληματικής διαχείρισης στα δημόσια και ιδιωτικά οικονομικά μας? Μήπως συμβαίνει το αδιανόητο, να ήταν δηλαδή τα μνημόνια (και) προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά να μην έγινε προσπάθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις να εφαρμοστούν στους τομείς οπου πραγματικά η οικονομία το είχε ανάγκη ? Να μην εφαρμόστηκαν προς την κατεύθυνση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών, όπως φερ ειπείν ο (αυτονόητος) εξορθολογισμός του αντιπαραγωγικού Δημοσίου Τομέα, για να προστατευτούν οι κομματικοί στρατοί ή περιπτώσεις διαφθοράς εγκάθετων του συστήματος όπως η ελληνική εκδοχή της "λίστας Σιντλερ", με πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα τη "λίστα Λαγκάρντ" και τα 600 δισεκ που σύμφωνα με το Der Spiegel βρίσκονται κατατεθειμένα σε λογαριασμούς στην Ελβετία, για να προστατευθούν αυτοί που ευθύνονται για τη δεινή θέση στην οποία περιήλθε η οικονομία της χώρας?
Εξαχνώθηκε ο ιδιωτικός τομέας για να προστατευθεί ο δημόσιος? Με 1,3 εκατομμύρια ανέργους, 2,8 εκατομμύρια συνταξιούχους και κάπου 3,1 εκατομμύρια μη ενεργό πληθυσμό, θυσιάστηκαν άραγε οι 700.000 περίπου ελληνες που δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι καλούνται να σηκώσουν το δυσανάλογα μεγάλο βάρος της πραγματικής ανάπτυξης, για να προστατευθούν οι 3,3 δημοσιοσυντήρητοι (αν στις οικογένειες των 700.000 και πλέον δημοσίων υπαλλήλων προσθέσουμε και τις οικογένειες των απασχολούμενων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα)? Είναι η δήμευση όλων ανεξαιρέτως των περιουσιών αποτέλεσμα ισοδύναμων φορομπηχτικών μέτρων μιας διαρθρωτικής πολιτικής που θα μπορούσε να εφαρμοστεί, αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ?

Φόβος και καθεστωτικά ΜΜΕ

Οι δανειστές υποτιμούν την αντίδραση του ελληνικού λαού. Οι έλληνες δεν αντιδρούν στο ευρώ αλλά στους "έλληνες" δυνάστες του. Στους "έλληνες" πολιτικούς δυνάστες του και στα φερέφωνα τους, τα καθεστωτικά ΜΜΕ που τρομοκρατούν συστηματικά τον ελληνικό το λαό.
Ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι το ΝΑΙ συνεπάγεται το πολιτικό τέλος του Τσίπρα και, είτε θα οδηγήσει σε διενέργεια εκλογών, είτε πραξικοπηματική επιβολή δοτού πρωθυπουργού.

Για την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού το ερώτημα θα είναι "ΌΧΙ στην επιστροφή του προηγούμενου πολιτικού συστήματος και ΝΑΙ στη στήριξη της κυβέρνησης, έστω ως το μη το μη χείρον βέλτιστον". Ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι το σύστημα που τρομοκράτησε το λαό , το σύστημα που καταπίεσε το λαό , το σύστημα που λεηλάτησε την Ελλάδα, παίζει τώρα τα ρέστα του. Παίζει το τελευταίο του χαρτί για τη νεκρανάστασή του μέσα από τις στάχτες της Ελλάδας. Οι δανειστές πρέπει να γνωρίζουν ότι οι άθλιοι των Αθηνών δεν πρόκειται να επιτρέψουν την επιστροφή εκείνων που τους εξαθλίωσαν. Η ταύτιση των καθεστωτικών καναλιών με το ΝΑΙ είναι η εγγύηση της επικράτησης του ΟΧΙ. Η ανακοίνωση των Καραμανλή και Σημίτη και η ταύτισή τους με το ΝΑΙ , προσώπων που έπρεπε να έχουν δικαστεί και οδηγηθεί σε συνεπή ισόβια, εγγυάται την επικράτηση του ΟΧΙ.

ΣΥΡΙΖΑ

Όταν μια κοινωνία χρεοκοπεί οικονομικά και ηθικά, το συλλογικό υποσυνείδητό της ανατρέχει στις εφεδρείες της πρόσφατης ιστορίας της. Το παπανδρεικο και καραμανλικο αφήγημα, όπως οι έλληνες το διδάχτηκαν από τα συγκροτήματα και τους δημοσιογραφικούς οργανισμούς που λεηλάτησαν τη χώρα, είναι κάποιες από τις εφεδρείες αυτές. Υπό την έννοια αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κύκνειο άσμα της παπανδρεικης υποκουλτούρας, στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος.

Η νέα ελληνική κυβέρνηση είχε καθήκον έναντι της Πατρίδας και του Έθνους να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Όφειλε - στην ιστορική για τη χώρα αυτή συγκυρία- , να επιδείξει σοφία, σύνεση και υπευθυνότητα. Να σταθμίσει σωστά το ευρύτερο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κλήθηκε να κινηθεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε τη σύγκρουση με τα συμφέροντα που λεηλάτησαν την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μέσω της επαναδιαπραγμάτευσης των μνημονίων. Για αυτά έλαβε εντολή και μέχρι εκεί είχε δικαίωμα να πάει. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί ένα αποτυχημένο κράτος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν άπειρος και μοιραία θα αποτύγχανε. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο: μια αποτυχημένη πεντάμηνη "διαπραγμάτευση" που επέφερε τις απαραίτητες για την επιβολή νέου μνημονίου συνθήκες κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να έχει ξεκαθαρίσει στο λαό τις προθέσεις του. Του τέθηκε προεκλογικά (επανειλημμένα) το εξής ερώτημα: "κι αν αρνηθούν?". Στο ερώτημα αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να απαντήσει στους πολίτες ειλικρινώς: "Θα πάω στη Ρωσία και στις BRICS και θα ζητήσω λεφτά. Αν αρνηθούν, θα πάω στο λαό. Είτε με δημοψήφισμα, είτε με εκλογές, είτε και με τα δύο. Αναλόγως των εξελίξεων, είμαι έτοιμος να φτάσω ως το τέλος μη αποκλείοντας ακόμη και εμπλοκή• έξοδος από το ευρώ, είτε αναγκαστικά, είτε ως αποτέλεσμα ατυχήματος._".

Αντί αυτού ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε μονομερώς. Όφειλε μετά την αποτυχία, στον τρίτο κιόλας μήνα της κατάρρευσης του πολιτικού του αφηγήματος, να πάει σε εκλογές. Εκλογές πριν την εκπνοή του προγράμματος, με ανάληψη νέας εντολής: "πάμε μαζί μέχρι τέλους". Όπως η κατάσταση διαμορφώθηκε, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως εξαπάτηση του εκλογικού σώματος, με σοβαρότατες περιουσιακές συνέπειες για τους πολίτες των οποίων τα χρήματα δεσμεύθηκαν στις τράπεζες - ζόμπι. Για να επαναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα στον τίμιο πολιτικό δρόμο, οφείλει να πάει σε εκλογές. Και τούτο ανεξαρτήτως του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος. Το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος, ΣΕ ΚΑΜΊΑ ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ δεν συνεπάγεται εντολή να πάει μέχρι τέλους. Αν θέλει εντολή για να ρισκάρει έξοδο από το ευρώ, πρέπει να την ζητήσει από το εκλογικό σώμα. Ευθέως. Διαφορετικά, οι δίκες θα είναι σκληρές και τα ισόβια συνεπή.

Αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας

Ή ιστορική αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν στη χρεοκοπία της χώρας δεν μπορεί να γίνει από εκείνους που λεηλάτησαν την Ελλάδα, στις βάσεις που τέθηκαν από σπουδαίες δήθεν παρακαταθήκες ιστορικών προσωπικοτήτων που θεωρούν εθνάρχες (τους). Δεν μπορεί να γίνει στο όνομα ψευδεπίγραφων οραμάτων πάνω στα οποία δημιουργήθηκαν οι πρώιμες δομές του αποτυχημένου ελληνικού κράτους της μεταπολίτευσης. Πρέπει να επαναπροσδιοριστεί η ιστορική σημασία των γεγονότων που προηγήθηκαν της εθνικής καταστροφής, καθώς και η ιστορική βαρύτητα των προσωπικοτήτων της μεταπολίτευσης, στο όνομα και στο "όραμα" των οποίων λεηλατήθηκε η χώρα από έναν στενό κύκλο προσώπων.

Είμαι βέβαιος ότι με το κείμενο αυτό θα συμφωνούσαν όλοι. Αρκεί να έλλειπε ένα κεφάλαιο. Το κεφάλαιο που θα ήθελες να λείπει, ευθύνεται για την ηθική και την οικονομική χρεοκοπία της χώρας.

Θα ψηφίσω ΌΧΙ.

Είμαι θυμωμένος. Διότι η Ευρώπη δεν έπραξε το καθήκον της έναντι των ελλήνων, της Ελλάδας και της Ιστορίας Της. Δεν βοήθησε την Ελλάδα. Δεν βοήθησε να καθαρίσει η Ελλάδα από τον στενό κύκλο προσώπων που λεηλάτησε τη χώρα και τον πλούτο της. Η Ευρώπη είδε την Ελλάδα ψυχρά. Δεν τίμησε την Αρχαία Ελληνική Ιστορία που αποτέλεσε το θεμέλιο του πολιτισμού μας. Τα επιτεύγματα του πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων στη γλώσσα, την πολιτική, τη φιλοσοφία, την επιστήμη και τις τέχνες, που μετέπειτα άσκησαν σημαντική επίδραση, ιδίως κατά την περίοδο της Αναγέννησης στη Δυτική Ευρώπη και κατά τις κλασικιστικές περιόδους το 18ο και 19ο αιώνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, καθώς και η ρωμαϊκή εκδοχή του, αποτελούν το θεμέλιο λίθο του νεώτερου δυτικού πολιτισμού. Του κοινού ευρωπαϊκού πολιτισμού μας.

Θα ψηφίσω ΌΧΙ.

Διότι η Ελλάδα πλέον αποκλίνει τόσο πολύ από το ευρωπαϊκό δημοκρατικό ιδεώδες, που η παραμονή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια προσβάλει βάναυσα τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Δήμευση περιουσιών, ανεργία που σκοτώνει, κατάλυση κάθε έννοιας νομιμότητας, εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεμβολιαστα παιδιά, εκρηκτική άνοδος των άκρων, πολιτικές διώξεις, φτώχια πείνα και δυστυχία, αιθαλομίχλη όμοια με κείνη που έπνιγε το Λονδίνο στα χρόνια της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης, συνιστούν πλέον στοιχεία που αντικειμενικά αποκλίνουν τόσο πολύ από την ευρωπαϊκό ιδεώδες, που όλα δείχνουν ότι η Δημοκρατία καταρρέει... Ότι το τέλος είναι κοντά.

Καλύτερα ένα άθλιο τέλος, από μια αθλιότητα δίχως τέλος.



Προσθήκη σχολίου