20Νοέμβριος2018

Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 43
ΧΑΤΖΗΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
Γράφτηκε από 

Σχέσεις Γονέων & Παιδιών

 

"...Μα καλά, γιατί δεν με καταλαβαίνουν..."

 

Οι ερωτήσεις


Πριν από λίγο καιρό ένας ψυχολόγος, μιλώντας με μια ομάδα παιδιών δεκατεσσάρων και δεκαπέντε χρονών, τους έκανε τις εξής τρεις ερωτήσεις:..

 

Στην πρώτη,"εάν είχατε το δικαίωμα να ψηφίσετε, θα πηγαίνατε συχνά στις κάλπες;" τα δύο τρίτα των αγοριών και των κοριτσιών σήκωσαν με διστακτικό τρόπο τα χέρια τους και έδωσαν μία καταφατική αλλά χλιαρή απάντηση.
Το ίδιο έγινε και στην δεύτερη ερώτηση που ήταν "εάν θα ήθελαν να δουλέψουν σκληρά για να αποκτήσουν πολλά χρήματα."
Τότε ο ψυχολόγος έθεσε και την τρίτη ερώτηση: " εάν είχατε νομικά το δικαίωμα να ζείτε μακριά από το σπίτι σας, θα φεύγατε;".
Η απάντηση των παιδιών τον ξάφνιασε. Όλα τα χέρια σηκώθηκαν τόσο γρήγορα, με τόση μεγάλη ενέργεια, που νόμιζες ότι τα νέα παιδιά είχαν επενδύσει όλη τους την σωματική και ψυχική ενέργεια σ' αυτή τη χειρονομία.

 

Ο πανικός των γονιών


Από την άλλη μεριά, όλοι οι Ψυχολόγοι αντιμετωπίζουμε συχνά πανικοβλημένους γονείς οι οποίοι ερμηνεύουν αυτήν την επιθυμία των παιδιών για ανεξαρτησία, σαν μια απόρριψη απέναντί τους, η οποία τους δημιουργεί έντονες ενοχές. Πιστεύουν ότι οι επαναστατημένοι νέοι βιάζονται να ξεφύγουν από τις γονικές απαγορεύσεις και να ζήσουν όπως θέλουν. Και τελικά, οι περισσότεροι, απαιτούν από εμάς να τους αποδείξουμε ουσιαστικά ότι δεν ήσαν κακοί γονείς.
"Μα εγώ αγαπάω το παιδί μου, το άφηνα ελεύθερο να βγαίνει μέχρι τις δέκα το βράδυ, του έδινα και χαρτζιλίκι...". Άλλοι όμως, ελάχιστοι ευτυχώς, μας ζητούν να εξετάσουμε το παιδί τους, πιστεύοντας ότι έχει μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα και να "θεραπεύσουμε" αυτήν την επιθυμία για ανεξαρτησία.

Η αίσθηση απόρριψης


Η πραγματικότητα απέχει πολύ απ' αυτήν την ερμηνεία της απόρριψης. Συγκεκριμένα, τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν κανένα έντονο αρνητικό συναίσθημα απέναντι στους γονείς τους. Έχουν απλά την επιθυμία να ζήσουν για ένα χρονικό διάστημα με άτομα, τα οποία βλέπουν σ' αυτά ολοκληρωμένες προσωπικότητες και δεν τους συμπεριφέρονται σαν παιδιά.

Η εφηβεία


Το ζητούμενο είναι τελικά ότι η εφηβεία είναι μια πολύ δύσκολη εξελικτική χρονική περίοδος. Είναι ένας "νεκρός χρόνος", μέσα στον οποίο οι μικροί έφηβοι δεν είναι ούτε παιδιά ούτε ανήλικοι. Εάν εξαιρέσουμε τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου, δεν υπάρχει καμία άλλη ηλικία όπου μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τόσες πολλές και ριζικές αλλαγές, τόσο στο σωματικό, όσο και στο ψυχολογικό επίπεδο.

Το αποστειρωμένο περιβάλλον


Αναμφισβήτητα, ο κόσμος είναι γεμάτος παγίδες οπότε ο φόβος των γονέων μήπως παρασυρθούν τα παιδιά τους είναι σεβαστός. Από την άλλη μεριά όμως, τα παιδιά αυτά πρέπει να κάνουν μόνα τους τα πρώτα διστακτικά βήματα προς την ανακάλυψη της ολοκλήρωσής τους. Και τελικά, ένα αποστειρωμένο προστατευτικό γονικό περιβάλλον θα τους στερήσει το δικαίωμα να αποκτήσουν, μέσα από την χαρά και την λύπη, την ταυτότητά τους. Και μην γελιόμαστε. Εάν έχουν δοθεί γερές βάσεις στο παιδί, στο πλαίσιο μια καλής συναισθηματικής επικοινωνίας, τότε πολύ δύσκολα αυτό θα "παρασυρθεί" προδίδοντας τις αξίες του. Αντέχοντας και δεχόμενοι αυτήν την δοκιμασία οι γονείς θα βρεθούν αργότερα αντιμέτωποι μπροστά σ' αυτό το εκπληκτικό φαινόμενο, που μου περιέγραψε κάποτε ένας πατέρας για την κόρη του: " Άφησα πίσω μου ένα παιδί και βλέπω τώρα μπροστά μου μια γυναίκα!"

 

 

Πηγή: e-kivotos.gr

 



Προσθήκη σχολίου